Een verzekering of assurantie is een overeenkomst tussen een verzekeringsmaatschappij en een verzekeringnemer. Met een verzekering poogt de verzekerde een risico af te dekken wat hij zelf niet kan of wil dragen.

 

Verzekeringen worden vanuit de wet onderverdeeld in twee soorten: schadeverzekeringen en sommenverzekeringen.

 

Art. 6:925 BW omschrijft een verzekering als volgt:

Verzekering is een overeenkomst waarbij de ene partij, de verzekeraar, zich tegen genot van premie jegens haar wederpartij, de verzekeringnemer, verbindt tot het doen van een of meer uitkeringen, en bij het sluiten der overeenkomst voor partijen geen zekerheid bestaat, dat, wanneer of tot welk bedrag enige uitkering moet worden gedaan, of ook hoe lang de overeengekomen premiebetaling zal duren. Zij is hetzij een schadeverzekering, hetzij een sommenverzekering.

Uit de defintie valt af te leiden waaraan een overeenkomst moet voldoen om een verzekering te zijn.
• Er zijn twee partijen, een verzekeraar en een verzekeringnemer, die de overeenkomst aangaan;
• De verzekeraar verbindt zich, tegen genot van premie, tot het doen van één of meer uitkeringen;
• Bij aanvang van de overeenkomst bestaat geen duidelijkheid over wanneer een uitkering wordt gedaan of tot welk bedrag een uitkering wordt gedaan of hoe lang de overeengekomen premiebetaling zal duren.
• De overeenkomst is een schadeverzekering of een sommenverzekering.

 

Tegenover de betaling van premie door de verzekeringnemer staat de uitkering door de verzekeraar, indien, zoals de wet het omschrijft: ‘het risico wordt verwezenlijkt’ (in andere woorden: wanneer de verzekerde gebeurtenis of situatie zich voordoet).

Belangrijk is de onzekerheid bij de partijen. Er moet wettelijk sprake zijn van een onzekere factor bij beide partijen. Deze onzekere factor kan op diverse manieren tot stand komen, zoals de wet al omschrijft:
• Er bestaat geen duidelijkheid over wanneer een uitkering wordt gedaan; of
• Tot welk bedrag en uitkering wordt gedaan; of
• Hoelang de premiebetaling zal duren.